Na 38 jaar is het faillissement van Donnay afgerond. Enfin, bijna
op België
Na 38 jaar is het faillissement van Donnay afgerond. Enfin, bijna
Na 38 jaar nadert de langste vereffening uit de Belgische geschiedenis haar einde. Als alles goed gaat, krijgt de laatste voormalige werknemer van Donnay uit Couvin, ooit de grootste fabrikant ter wereld van tennisrackets, deze lente de laatste schijf van zijn opzegvergoeding uitgekeerd.
De schoorsteen achter de filialen van enkele ketenwinkels verraadt het: ooit zat er industrie in deze gebouwen aan de N5 in Couvin, een uur ten zuiden van Charleroi aan de Franse grens. Nijverheid van wereldfaam. Hier huisde Donnay, de fabrikant van houten rackets van enkele legendarische tennisspelers, in de eerste plaats merkambassadeur Björn Borg, later ook even Andre Agassi.
In 1988 legde het familiebedrijf met 340 werknemers de boeken neer, en deze lente – jazeker, bijna veertig jaar later – is de vereffening zo goed als rond. Ligt nog op tafel bij de handelsrechtbank en is nog altijd niet volledig uitgekeerd: de opzegvergoeding van één inmiddels hoogbejaarde voormalige werknemer, die al die tijd bleef strijden voor een indexering van zijn premie. Het gaat om 3.855 euro, plus 64 euro vakantiegeld.
FANTOOMPIJN
In de oude fabrieksgebouwen tref je letterlijk nog de laatste sporen van toen. Cédric, die achteraan in de voormalige schrijnwerkafdeling een garage heeft, wijst naar de treinsporen in de betonnen vloerplaat. Zo werd het hoogkwalitatieve essenhout aangevoerd, waarvoor de rackets zo vermaard waren. “Je komt trouwens op het goede moment”, zegt hij. “De stad is nu van plan om naast de Eau Noire grote tennisrackets neer te planten, als standbeelden. Dat valt hier niet in goede aarde, want dat grapje gaat om en bij de 50.000 euro kosten.”
Couvin is een kleine stad waar het geld niet bepaald over de stoepranden klotst. Zeker na het verdwijnen van grote werkgevers als Donnay of recenter kachelfabrikant Fonderies du Lion, ook wel bekend als EFEL. “Ooit was dit een welvarende regio, nu is het een van de armste van het land”, verzucht een man op het aanpalende treinperron.
Zeker het onverkwikkelijke einde van Donnay blijft voor fantoompijn zorgen, omdat daarmee ook een stuk trots verdampte. Ooit was het bedrijf de grootste fabrikant ter wereld van tennisrackets, zowel onder eigen merknaam als in onderaanneming voor het Amerikaanse Wilson. Op een bepaald moment vertrok er elke twee weken een vliegtuig vol houten Wilson-rackets (met het opschrift Made in Belgium) naar de VS. Donnay wordt ook gezien als een motor achter de democratisering van de tennissport, doordat het op grote schaal werkte met moderne industriële processen, wat de productiekost laag en de verkoopprijs schappelijk hield.
De neergang in de jaren 80 kwam toen andere spelers moderner materiaal op de markt zwierden, al speelden ook wanbeheer en boekhoudkundig knoeiwerk een rol. Maar vooral de halfhartige reddingsoperatie van de notoire Franse zakenman Bernard Tapie – onder andere bekend van voetbalclub Olympique Marseille en haar omkoopschandaal – maakt de nasmaak extra guur. “Hij is nu overleden, maar hij had hier geen voet meer moeten zetten. We zouden hem bij zijn couilles weer over de grens gezwierd hebben.”
LAATSTE OPZEGPREMIE
“Het is verbijsterend dat de vereffening al 38 jaar aansleept”, vindt Patrick Lemaire, die als journalist het dossier opvolgt voor de kranten L’Avenir en La Dernière Heure. “Het personeel heeft in 1994 zijn opzegvergoeding gekregen, maar één voormalige werknemer is nog steeds niet volledig uitbetaald. De man is nu in de 80 en wil er zelf niet meer mee in de pers komen. Terwijl de verschuldigde sommen van andere schuldeisers geïndexeerd worden, geldt dat voor ex-werknemers niet. De man vond dat hij daar ook recht op had, niet onterecht.”
Lemaire wijst naar de vorige curatoren als verantwoordelijken voor het tergende aanslepen. “Ze waren met drie en hadden geen ervaring met zo’n groot bedrijf. De ene sukkelde met zijn gezondheid, de andere is overleden en de derde deed zijn werk niet.”
Vele jaren bleef het dossier stof vergaren, maar inmiddels heeft de handelsrechtbank van Dinant een nieuwe voorzitter en die wil de boeken deze lente voor eens en voor altijd sluiten. Daarmee is dit, voor zover bekend, de langst aanslepende vereffening uit de Belgische geschiedenis. Bij Sabena staat de teller inmiddels ook al bijna op een kwarteeuw. Maar die van Donnay is, met zijn 38 lentes, van nog een andere orde.
- Link ophalen
- X
- Andere apps