PERSOONLIJKE VRIJHEID IS NIET MEER VAN TEL IN BELGIË!! Langzaam glijden we af naar een staat zonder vrijheid.
Persoonlijke vrijheid is het recht en het vermogen om autonoom je eigen keuzes te maken en vorm te geven aan je leven. Het is de balans tussen zelfbeschikking en verantwoordelijkheid, waarbij jouw vrijheid reikt tot waar die van een ander begint. [Amnesty]
Een geval van een zware beperking van deze genoemde persoonlijke vrijheid is ons ten ore gekomen.
Een ongehuwde Belgische man van meer als 50 jaar en een ongehuwde Oost-Europese vrouw van bijna 40 jaar van niet EU-afkomst met Belgische verblijfsvegunning hebben al meer als 4 maanden geleden een huwelijksaanvraag bij hun gemeente waar ze woonachting, zijn gedaan.
De vrouw heeft een kind uit een vorig huwelijk, dat wel afkomstig is uit de EU. Dit kind is dus een EU burger en verblijft officieel in België. De moeder heeft alle rechten over het kind sinds de scheiding van de vader enkele jaren geleden.
Echter de gemeente, waar ze gezamenlijk wonen met NVA (Vlaams nationalist) burgemeester en schepen van de burgerlijke stand van Vooruit (socialist), verbieden dit huwelijk. Ondanks dat beide aanvragers een betaalde job voor onbepaalde tijd hebben in het onderwijs en op een universiteit.
Belastingen en sociale zekerheidsbijdragen mogen ze wel bijdragen.
Wat voor een willekeur. Een onderzoek naar de leefomstandigheden van beide is nooit gebeurd. Alles wordt gedaan vanachter het bureau door de ambtenaren van deze gemeente.
De aanvraag loopt dus al meer als 4 maanden. Nu blijkt dat er nog geen beslissing genomen is en dat ze nog eens moeten wachten tot 30 Augustus 2026. Volgens het Burgerlijk Wetboek artikel 167 is dit tegen de wet.
Er wordt ook een gemeenschappelijk kind verwacht tegen midden juni van dit jaar.
Waarvan de ambtenaar van de Burgerlijke Stand van dezelfde gemeente bepaalt, dat de vader het kind niet mag erkennen als zijn kind. Deze weigering geldig tot einde Oktober 2026 werd meegedeeld minder dan 1 maand voor de geplande geboortedatum. Hier wordt verwezen naar artikel 330/2 van het Burgerlijk Wetboek.
In de reeds geschreven en ontvangen documenten wordt geen enkele specifieke reden opgegeven van de weigering.
Dit is een van de grote hoeveelheid gevallen waardoor de extremen steeds meer de bovenhand krijgen en bijna niemand niet meer gelooft in de rechtstaat België.
Waarom zijn er geen statistieken om te kunnen zien, hoe zulke gevallen in andere gemeenten worden behandeld.
U mag mij altijd vragen als u meer informatie wenst over deze zaak.