WANNEER EEN BANK ALLE DEUREN SLUIT : het verhaal van Yves die dreigt zijn huis te verliezen

Ann Peeters in Leuven Actueel 02 Februari 2026

 Yves Langeraert, die na een scheiding zijn leven opnieuw probeert op te bouwen, zegt dat hij door zijn bank in een financiële wurggreep is beland. Wat begon als een plan om zijn financiën ordelijk te herstructureren, eindigde volgens hem in wat hij ‘financiële gijzeling’ noemt.

In september klopte de man uit Bierbeek aan bij zijn bank met een duidelijke vraag. Na zijn scheiding wilde Yves zijn geld opnieuw organiseren. Het plan was overzichtelijk: een tijdelijk huis kopen met een overbruggingskrediet, een tiny house financieren als veilige woonplek voor hem en z’n kinderen tijdens verbouwingen, een lening voor een bouwgrond op langere termijn, en voldoende spaargeld behouden om rustig door deze periode te komen en een AI-start-up op te starten. 

De bank ging aanvankelijk akkoord. Het overbruggingskrediet kwam er en het huis werd gekocht. Maar daarna begon het mis te lopen. “Ik kan niet zeggen dat ik ooit expliciet toestemming heb gegeven voor de registratie van een hypothecaire volmacht op mijn woning als extra zekerheid voor dat overbruggingskrediet, toch is die er. De lening voor het tiny house kwam er niet. Omdat de betaling van het tiny house dringend was, schoot ik zelf 100.000 euro voor. Door interne overdrachten bij de bank moest ik mijn situatie telkens opnieuw uitleggen en documenten herhaaldelijk aanleveren. De beslissingen bleven uit.”

Begin januari kwam Yves in geldnood. Om facturen te kunnen betalen, verkocht hij aandelen met verlies. Intussen gaf de bank wel een principieel akkoord voor een hypothecair krediet. Op basis daarvan tekende hij een aankoopcompromis. 

Maar toen Yves aandrong op snelheid, gezien de geldnood, kreeg hij plots een ander voorstel: een investeringskrediet voor het tiny house, op voorwaarde dat hij persoonlijk borg zou staan of een overheidswaarborg zou aanvragen. Hij drong aan op overleg met een bankdirectuur. Door een lopende patentaanvraag en zijn precaire situatie vond hij persoonlijke borg onverantwoord. 

Zware druk

Yves vroeg om overleg en alternatieven. Dat overleg kwam er, maar volgens hem onder zware druk. Hij sluit niet uit dat de gesprekken zodanig werden opgezet, dat er weinig ruimte overbleef om rustig te overwegen: hij beschrijft dat de bankdirecteur een keuzemoment organiseerde met slechts enkele uren om te aanvaarden of te weigeren. Toen hij aangaf zich daar niet comfortabel bij te voelen, werd verdere dialoog geweigerd. “Dit is een commercieel bedrijf”, kreeg hij te horen.Hij weigerde het krediet. 

Kort daarna nam de situatie een dramatische wending. De bank zegde eenzijdig het lopende overbruggingskrediet op, dat eigenlijk nog liep tot eind 2026. Ook het eerder toegezegde hypothecaire krediet onder principieel akkoord voor de bouwgrond werd ingetrokken, zonder duidelijke uitleg. Officiële documenten die nodig zijn om naar een andere bank te stappen, krijgt hij niet. 

Huis verliezen

Omdat zijn woning onder hypothecaire volmacht staat geregistreerd bij de Nationale Bank van Belgie, kan Yves niet zonder meer van bank veranderen. Tegelijk vreest hij, door de gebeurtenissen met de bank, niet langer kredietwaardig te zijn. Hij vreest zijn huis te verliezen. 

“Contacten met het hoofdkantoor en andere medewerkers leverden niets op. Telkens werd ik terugverwezen naar dezelfde directeur, die volgens mij elke verdere communicatie weigert. Ik stapte intussen naar toezichthouders en ombudsdiensten, zonder resultaat. Ook diende ik een klacht in bij politie en parket.”

De aanhoudende stress had bovendien een zware impact op zijn gezondheid. Yves zocht psychologische hulp en liet zich medisch onderzoeken uit vrees voor ernstige gezondheidsproblemen. “Ik wil met mijn verhaal meer doen dan mijn eigen situatie aanklagen. Volgens mij wijst deze zaak op een groter probleem: wat gebeurt er wanneer één beslissingsnemer bij een bank, vanuit een machtspositie, iemands feitelijke keuzevrijheid kan ontnemen? En wat als controle- en zorgmechanismen niet ingrijpen? Ik noem het ‘financiële gijzeling’: geen fysieke dwang, maar het systematisch afsluiten van alle redelijke alternatieven. Een fenomeen dat volgens mij zelden benoemd wordt, maar wel degelijk bestaat. Meestal buiten het zicht van het publiek, een fenomeen dat door de politie van Leuven initieel als melding weggeschreven werd. Dit verhaal roept vragen op die volgens mij niet ongerechtvaardigd zijn om verder te onderzoeken.”

Wij vroegen aan KBC om een reactie, zij lieten het volgende weten: “Gezien onze bancaire discretieplicht ten aanzien van onze klanten kunnen wij niet ingaan op een individueel dossier.”

Dit is wat ze nemen klantenbinding!